Soephoofd

48 jaar geleden, op een zondagmiddag, tijdens het communiefeestje van mijn zus, een dag voor haar verjaardag, tussen de soep en de aardappels, ben ik geboren. Terwijl de huiskamer vol met visite zat, stopte mijn moeder zuchtend met het roeren van de soep en ging maar net op tijd naar boven om mij even op de wereld te zetten. Het eerste wat ik in mijn leven rook was soep. Sinds die dag zijn er twee dingen die mijn moeder me bij mijn geboorte meegegeven heeft: te lang doorgaan en mijn voorliefde voor soep. 

Ik denk dat bijna iedere gebeurtenis uit mijn jonge jaren vergezeld gaat met soep. Verjaardag? Tomatensoep met ballen. Ziek? Kippenbouillon. Onverwachts visite? Groentesoep. Eerste kerstdag? Ossenstaartsoep. Sneeuw? Erwtensoep. Naar oma? Omasoep...

Soep is troostend. Soep is verwarmend en helend en verbindend. Soep is één van de meest liefdevolle vormen van voedsel die er bestaat. Bij grotere aantallen bezoek in ons huis zoals bij feestjes, Sinterklaas, verjaardagen of gewoon gezellige avonden met vrienden die blijven hangen maak ik altijd een pan soep. Eind van de week is er soep van restjes. de avond voor ik ging trouwen was er soep. Toen Jelle geboren werd was er soep. Toen mijn moeder overleed was er soep. Toen mijn vader overleed was er soep...

Soep is van alle tijden. Vanaf het moment dat de mens vuur kon maken was er soep. Vanaf dat er iets was om in te koken gooide mensen alles wat maar eetbaar was in kokend water. Botten, graten, resten vlees, groenten, kruiden, bessen etc. Dit werd uren tot dagen lang gekookt totdat er een eiwit vrijkwam dat ook zonder zout of specerijen voor een prettige smaak zorgde. Bovendien worden aan botten en graten die volledig zachtgekookt zijn een helende en antibacteriële werking toegekend. Over de hele wereld bestaan tradities waarbij een "oersoep" jarenlang op het vuur gehouden wordt terwijl er dagelijks nieuwe ingrediënten en water bijgedaan worden. Sommige soepen zijn generaties lang meegegaan op deze manier...

Toen mijn zus terugkwam van haar communie, moest ze even naar boven komen omdat mijn moeder, die niet mee was gegaan omdat ze "moe" was, een kadootje voor haar had. Dat was ik dus. Eigenlijk wilde ze een zusje, maar nu, na 48 jaar, weet ze niet beter meer. Vandaag, na een rit van anderhalf uur met Jelle achterop de scooter over oneindige dijken langs de Maas , ben ik weer eens op haar verjaardag. Als ik binnenkom ruik ik het al. Tomaten groenten soep. 'T is alsof ik weer even thuis kom...

 

Harde sex

Nu ben ik zelf helemaal niet vies van een beetje erotiek, maar de wulpsheid waarmee mijn rosse tuinbonen hun bloembladeren onbeschaamd etaleren voor hongerige, langsvliegende stuifmeelpooiertjes, geeft zelfs mij een roze blos op de wangen...

Er is wat aan de hand in ons (terecht) zogenaamde kikkerlandje. Waar de lente zich als een konijn uit een toverhoed slechts sporadisch en onverwachts laat zien en de korte rokjes dit jaar tergend lang in de kast blijven hangen, gebeurt er iets om ons heen...Misschien heb ik het fout, maar het lijkt wel of de lente stiekem gewoon residentie heeft genomen in de hoofden van de mensen en zich niets aantrekt van de conservatieve weergoden. Overal waar ik kijk zie ik het. Grapjes worden schunniger, men knipoogt maar raak alsof het hip is om een tick te ontwikkelen, iedereen wordt maar verliefd, de merels in mijn tuin hebben genoeg energie voor twee nesten en zelfs mijn gesteriliseerde, normaal rustige poes raced snorrend door het huis van de hitsigheid en kruipt daarna kroelend naast me op de bank als een ongekuiste Barbarella. Weer of geen weer; het is weer die tijd van het jaar...

Een aantal jaren geleden rond deze tijd, een klein jaar voor de geboorte van Jelle, gingen mijn vrouw en ik met een ander stel een lang weekend naar 'Tropical Islands', net onder Berlijn. Tropical Islands is een overdekt tropisch vakantiepark in een belachelijk grote, leegstaande hangar die ooit bedoeld was om een aantal zeppelins te herbergen. Zo groot zelfs dat je er binnen een rondvlucht in een heuse Zeppelin kan maken. Bij aankomst stop je, op je zwembroek, slippers en een handdoek na, al je kleren en spullen in een kluisje, krijg je een armbandje met een chipknip en kun je ongestraft 3 dagen lang met 25 graden op je luie reet in een gigantisch lauwe nep zee je helemaal klem zuipen aan de enorme bellen wijn en bier die je met je polsbandje onbeperkt overal kan halen. Als je jezelf de hele dag dronken hebt gedobberd is er iedere avond op elk eiland dat je maar wil een doorlopend vreetbuffet en een lawaaiige show met dansers en vuurwerk. Als je daarna genoeg hebt gehad van de kunstmatige sterrenhemel kun je stomdronken je tentje in rollen op het kunstmatige strand... Dat is het wel zo'n beetje, maar dan 3 dagen lang...

Gelukkig is er ook cultuur te vinden. Tussen de eilanden door zijn paden aangelegd met alle soorten tropische bomen, planten en bloemen, bedoelt om je te doen wanen in een van de prachtige jungles op deze aarde. Deze beleving probeert men te versterken door her en der verborgen luidsprekertjes met dieren en vogel geluiden verdekt op te stellen die met hun telefoonklank het onbedoelde effect hebben van een uitzending van Vroege Vogels op een goedkoop transistor radiootje van de kermis.

Maar toch, de hitte, de drank, de onbeschaamde bloemenpracht, de decadentie en het constante uitzicht van wit lellend, maar ook bruin, rond en strak vlees, de ontiegelijke verveling en de meligheid die daar uit voortvloeit heeft wel als resultaat dat de tentjes op het strand meerdere malen per dag dienst doen als outdoor peeshokjes. Je wordt hitsig van Tropical Islands! Niet dat Jelle er verwekt is, al was de kans groot geweest, maar het stelletje waarmee wij daar waren en die mij nog uitlachte omdat ik met een beslagen bril de tent uitkwam toen mijn vrouw en ik ons even gingen "omkleden" voor de avond, waren precies 9 maanden later trotse ouders van hun eerste dochter...

Ik voorspel een zwoele, hete lente. Zelfs als de zon geen dag meer schijnt. Zelfs als het weer guur en nat blijft komen binnenkort de korte rokjes, al of niet verborgen onder een regenpak, gewoon de kast weer uit. Zonnebrillen nemen zelfs met donkere wolken hun plaats op de neus weer in en op winderige terrasjes nippen mensen straks vanonder hun paraplu's ongestoord aan hun Pernodjes, Roséetjes en witbiertjes. Want lente zit in je bol.

Ik zag net hoe een dikke hommel onbeschaamd het vruchtkanaal van een iets te strakke tuinboonbloem zonder mededogen probeert te penetreren. Oei, dat gaat er hard aan toe! mijn vrouw die verhit op haar knieën de wilde Rucola tussen de tegels uit plukt kijkt om en ik zie haar zich geamuseerd afvragen waar die wellustige blik in mijn ogen ineens vandaag komt...Binnenkort toch maar weer eens samen naar het zwembad. Maar dan zonder Jelle...

Kakzooi

Toen ik in februari op internet de zaden uit ging zoeken die ik nodig dacht te hebben, waren mijn ogen blijkbaar groter dan mijn moestuin. Met de hoeveelheid zaad die ik op dit moment in huis heb zou ik zonder probleem het braakliggende Jeux de Boules veld bij ons achter het blok een zomer lang vol kunnen zetten met de heerlijkste groenten. Helaas wordt deze ruimte iedere zomer sporadisch gebruikt door hooguit 5 mensen, waarvan één de sleutel van het hekje heeft zodat, als je wilt spelen, een partijtje tegen de praatzieke sleutelbewaarder verplicht kost is...

Ik moet het dus doen met de beperkte ruimte die ik in mijn voortuin beschikbaar heb. Toen ik mijn bakken aanlegde en (inclusief de bakken in de kas) uitkwam op 161 vakken, was ik er van overtuigd dat ik deze nooit vol zou krijgen. De realiteit is dat, ondanks dat ons gezin de bakken enthousiast probeert leeg te eten, er toch maar sporadisch een vakje vrijkomt, dat dan ook direct weer gevuld wordt met zaaisel uit de kas.

Een van de grootste ruimtevreters zijn de kolen. Ze bieden weliswaar schaduw aan de andere planten bij heet weer, maar aangezien we dit tot nu toe nog nauwelijks hebben gehad, lijden de overige planten zichtbaar onder de bladeren van de kolen die inmiddels monsterlijke afmetingen beginnen aan te nemen. Vandaag hebben we daarom besloten een aantal kolen, waarvan vooral de uitheemse Italiaanse varianten zonder verblijfsrecht uit de tuin te zetten. Sommige kunnen voorlopig terecht in tijdelijke bakken, andere worden uitgezet naar dierenweidje Kobus, waar ze helaas geen lang leven beschoren zullen zijn. 

Het is niet anders. Mijn overige uitheemse groente mogen nog even blijven, vooral omdat ze zo lekker zijn. De witte en gele Paksoi groeien razendsnel en zijn zalig om te roerbakken. De Tatsoi, een Chinese spinazie variant groeit even goed, maar de wat grovere en taaiere structuur van het blad zorgde ervoor dat Jelle voor het eerst een zorgelijk gezicht trok bij het eten van gekookte Tatsoi, die hem was voorgezet als zijn lievelingsgroente spinazie. Nu is het van mij van groot belang dat Jelle goed leert eten uit eigen tuin, dus vandaag bedacht ik een nieuwe tactiek...

Op mijn werk wordt soms wat smalend gedaan over mijn hobby en mijn groenten. Vooral de onbekende groenten worden met een lachertje afgemaakt als vreemd, dus vies. Zo ook de Tatsoi, die inmiddels de bijnaam 'kakzooi' heeft gekregen i.v.m. een foto die ze ooit zagen van een krop Tatsoi met vogelpoep in het midden.

Deze smakeloze verbastering is inmiddels doorgedrongen tot mijn huishouden en Jelle weigert natuurlijk om iets dat zo smerig klinkt überhaupt aan te raken, laat staan op te eten...

Mijn tactiek was om de tatsoi licht te blancheren en daarna in de keukenmachine fijn te maken, dit erg op dievriesspinazie lijkende groene goedje heb ik vervolgens met een paar fijne aardappels, slagroom, thijm, mosterd en wat zout fijngestamd en in een ovenschaal met een topping van gesneden rookworst, ei, kaas en paneermeel 18 minuten in de oven laten bruinen.

Jelle had zijn bord in een sneltreinvaart leeg en zuchtte me dankbaar een "dat was lekker" toe.

Toen hij echter met me mee naar de keuken liep voor drinken zag hij een afvallig blaadje Tatsoi op het aanrecht liggen. Hij herkende het ( jaja...) en vroeg me bezorgd "Pappa, je hebt toch wel de poep van de Kakzooi afgewassen?"...Gelukkig kon ik hem geruststellen en bovendien ook complimenteren met het feit dat hij weer een nieuwe groente lustte.

Kakzooi, volgens een savooienkoolstamp recept van mijn moeder. 'Zo kun je poep nog lekker maken', zei ze altijd. En dat blijkt maar weer eens...

Heinz the Cat

Over de hele wereld gingen het afgelopen weekend mensen de straat op om te demonstreren tegen  de patentstrijd van Monsanto, een bedrijf dat wil verbieden dat je de zaden die zij genetisch hebben aangepast opnieuw mag gebruiken. Ik vraag me af hoe dit überhaupt kan, patent hebben op ook maar iets uit de natuur...

Stel je voor dat mijn tandarts mij verbied om ooit nog te snoepen, alleen omdat hij mijn gebit heeft veranderd door mijn rotte kies te vullen. Of dat een sigarettenfabrikant wil gaan bepalen hoe mijn toekomstige kind gaat heten, alleen omdat de giftige chemicaliën in de rook van zijn sigaretten mijn zaad voor altijd veranderd. 'Sorry meneer, u zult uw zoontje Jelle een andere naam moeten geven aangezien deze al voor zijn geboorte was gepatenteerd door een bekend peperkoek merk'. Moeten we straks verplicht reclame gaan dromen vanwege het gesponsorde patent op onze slaappillen? Moeten we straks belasting gaan betalen voor het kijken naar de kleur blauw omdat Pepsi patent heeft op deze kleur?

Het aloude landjepik en merkjeplak begint lugubere vormen aan te nemen. Waar we eerst leerden om dankbaar te zijn met wat de natuur ons bracht, proberen wij deze nu stelselmatig te onderwerpen aan onze wil en net te doen alsof wij daarmee eigenaar worden van ieder stukje dat we aanpassen. Een boom was al een boom voordat iemand er ooit een naam voor bedacht. Ieder geneeskrachtig plantje dat ooit is ontdekt heeft deze kracht verworven zonder hier ooit de hulp van de mens voor nodig te hebben gehad...

Welke Sinterklaas is het trouwens die bepaald dat je stukjes natuur zomaar kunt toekennen en van wie het luchtruim, de Noordpool of de maan is? Hoe kunnen afspraken over de natuur of het milieu tussen mensen gemaakt ooit serieus genomen kunnen worden zolang de natuur hier zelf geen inspraak in heeft? De inbreng dat de natuur zelf geen stem heeft is eerder een tekortkoming van de mens, die hiermee de verplichting heeft eerst de taal van de natuur te leren spreken, of anders, met al zijn kennis, minimaal een poging moet de natuur onze taal te leren spreken om een dialoog aan te kunnen gaan...

In mijn onwetendheid heb ik begin dit jaar een aantal zaden via internet gekocht, waaronder zaad van de  "Heinz" tomaat. Toen ik, na een paar keer gelezen te hebben over de "Goddelijke" praktijken van Monsanto, aandachtig de bijsluiter van mijn Heinz zaden las, werd ik opmerkzaam gemaakt op het feit dat het inderdaad niet de bedoeling was om het zaad van de tomaten die aan mijn tomatenplantje groeien te gebruiken om in de toekomst verder te kweken. Bij sommige hybride planten is dit sowieso niet mogelijk, aangezien deze zich nooit met dezelfde goede eigenschappen kunnen voortplanten (een soort muildieren dus), maar binnen enkele jaren hoeft een bedrijf als Monsanto zich überhaupt niet meer druk te maken over oneigenlijk gebruik van zaden uit de door hun genetisch gemanipuleerde planten, aangezien deze dan zo zijn aangepast dat ze überhaupt niet meer vruchtbaar zijn. 

Jelle is dol op druiven zonder pit, maar in mijn ogen is iets dat niet levensvatbaar is, ook niet de levenskracht bevat die nodig is om écht gezond te zijn...

Op dit moment zit ik dus met een kleine 20 superHeinz plantjes die stuk voor stuk groeien als kool.

Ik ga ze met liefde opkweken, vertroetelen als ieder ander plantje, genieten van hun vruchten en vervolgens het zaad drogen, bewaren en volgend jaar weer opkweken. Mocht er onverhoopt volgend jaar niet dezelfde tomaat uit voortkomen dan overweeg ik mijn geld terug te vragen en een klacht in te dienen aangezien in mijn ogen een plant pas een plant is als deze zich kan voortplanten. Zo niet, dan hebben ze mij een kat in de zak verkocht...

Wie wil kan bij mij een SuperHeinz af komen halen. Met genoeg mensen kunnen we bij een goede opbrengst de hele boel in de soep laten draaien. Met of zonder ballen!

Kolenkids

Soms groeien dingen je boven het hoofd. Of beter gezegd, boven je macht...

Toen ik net met mijn groentetuin begon, duurde het mij te lang totdat mijn eigen zaden zaailingen werden en groot genoeg waren om in mijn moestuinbakken plaats te nemen. Ongeduldig heb ik toen al stiekem in februari bij de Boerenbond veel te vroege spits, groene, bloem en savooien koolplantjes gekocht en deze groter laten worden in mijn kasje. Ik schaamde me er een beetje voor en heb de plantjes in potjes gezet tussen mijn eigen zaailingen, die veel minder groot waren. Erger nog, tegen sommige geïnteresseerden deed  ik net alsof ik alles zelf gekweekt had. Gelukkig kon ik al snel weer biechten op mijn blog...

In mijn enthousiasme heb ik in mijn 6 moestuinbakken uiteindelijk 16 kolen en 8 broccoli plantjes geplant. Ze werden het levende bewijs dat de makkelijke moestuinmix inderdaad een uitstekende voedingsbodem is. Van alle groenten groeide de kolen het hardst. Zelfs zo hard, dat de groenten naast ze inmiddels overschaduwd en verdrukt worden door deze grote groene monsters. Ik heb nog geprobeerd de bladeren bij elkaar te binden, maar een feit is een feit: ik heb te veel kool. Prachtige, smetteloze koolplanten waarvan sommige al beginnen te kroppen, maar veels te groot. De afgelopen twee weken heb ik voorzichtig her en der al wat bladeren weg gehaald en daar soep van gemaakt, maar het mocht niet baten. Hun buurgroenten blijven klein en groeien scheef en ik zal tegen mijn wil in op korte termijn zeker 8 onvolgroeide koolplanten uit mijn tuin moeten gaan elimineren.

En ook al is het eigenlijk niet anders dan het uitdunnen van jonge spruiten, toch zijn ze al zo groot en iedere kool heeft toch al een eigen persoonlijkheid ontwikkeld...

Daarom besloot ik vandaag op zoek te gaan naar een groene voogd. Iemand die plek heeft in zijn tuin om mijn opgeschoten jongens door het laatste stuk van hun pubertijd te helpen, tot ze volgroeid zijn en klaar voor het leven dat hun voorbestemd is. Ik belde eerst met potentiële kandidaten die de ruimte in of bij het huis hadden en bovendien de structuur konden bieden die mijn jongens nodig hadden. Helaas was slechts een enkeling bereid om hooguit 1 kool te adopteren, en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om mijn verstotelingen nog verder te scheiden en onnodig leed aan te doen...

Uiteindelijk bleek dat niemand binnen mijn vrienden en kennissenkring mijn kolen een warm hart toedroeg. Mijn aardbeien, sla en radijsjes hadden gretig aftrek genomen, zeker, maar naar een bloemkool had niemand oren...

Ik overwoog nog alle kolen door de keuken machine te halen om er groene soep of stamp vulling voor de winter van te maken, maar het vooruitzicht op de grote hoeveelheid taai buitenblad dat ik straks zou moeten gaan consumeren weerhield mij hiervan.

Mijn buurman wreef nog wat zout in de wonden door goedkeurend naast me te komen staan en te benadrukken dat vooral de enorme bloemkool waar we naar stonden te kijken nu al "een flinkerd was" en als mijn kolen zo doorgroeiden de grootste zouden worden die hij ooit had gezien!

Succes zorgt soms voor vreemde wendingen! Ik heb geleerd dat deze wendingen altijd de voorlopers zijn van een wisselend succesvolle creatieve en impulsieve uitspattingen: als die kolen zo goed groeien op mijn mix, dan kunnen ze ook wel wat veranderingen aan. Met de Bonsai-ficus van mijn moeder in het achterhoofd ben ik als een Edward Scissorhand tekeer gegaan en heb de helft van mijn kolen van onderen gesnoeid. Toen ik klaar was stonden er 8 enigzins onwennige geribbelde palmkolen in mijn tuin, nog niet volledig beseffend wat voor hun de gevolgen van mijn onbezonnen, maar goedbedoelde actie zou zijn. Waarschijnlijk zal ik de kolen straks met stokken moeten ondersteunen, maar ik ben erg benieuwd naar de groene, witte en rode wereldbollen die straks ieder een halve meter boven mijn tuintje zullen komen te zweven...

Toen ik vandaag met Ieke en Jelle de afgeknipte bladeren in een emmer langs ging brengen bij onze dierenvrienden in het dierenweitje, werdt ik alsnog verrast met een enorme groep potentiële gastouders. Nubi de Geit, Bram de Ram en Stamper het Reuzen Hangoor Konijn ontfermden zich vrijwel direct spontaan over de meegebrachte bladeren van mijn jongens. En toen bedacht ik: al is de levenswachting van mijn kolen in dierenweidje Kobus wellicht wat korter, dan nog weegt dit niet op tegen de onvoorstelbare liefde waarmee ze hier ontvangen zullen worden! 

Nu ik weet dat ik een oplossing voor mijn kolenkids heb gevonden, kan ik weer gerust gaan slapen met de gedachte dat alles wat je boven het hoofd groeit, met één knip van een schaar weer onder controle is...

De Makkelijke Website

Was alles maar zo makkelijk als mijn eigen moestuintje...

Al dagen ben ik aan het worstelen met een presentatie over websites voor een aantal Natuur en Milieu organisaties. Ze zijn op zoek naar een manier om beter samen te werken, maar dan zonder hun eigen identiteit te verliezen.

Ondanks dat ik precies weet wat ik wil zeggen, wat ze nodig hebben en waarom ik hun man ben, lukt het me maar niet de juiste toon te vinden. Mijn wens om met deze club samen te kunnen werken levert me tot nu toe slechts een voor mij zeldzame vorm van plankenkoorts op...

Nog voordat ik destijds met mijn eigen moestuintje ben gestart, ben ik zelf eens gevraagd om samen te werken. In Lent, het dorp waar ik woon, was al langer behoefte aan de ruimte voor een volkstuin. Vreemd genoeg viel dit moeilijk te realiseren, ondanks dat de ene na de andere kas ter ziele ging en er voldoende terrein door de gemeente was opgekocht om iedere Lentenaar gemakkelijk van een paar meter grond te kunnen voorzien... Maar toch, na lang aandringen, werdt er 5000 m2 grond toegewezen en werden alle belangstellenden uitgenodigd voor een informatieavond op de school van mijn zoontje. Één van de ouders en pionier van het plan nam en hield enthousiast het woord en drong ons vanachter een veel te laag schoolbankje zijn plannen op. Authentiek tuinieren, alleen zaden uit zijn eigen biologische zadenbank, geen kunstmest, ongedierte bestrijding of plastic tunnels; na een paar minuten begon het menig geïnteresseerde te duizelen. De meeste tuinders in de dop waren slechts op zoek naar een leuke vrijetijdsbesteding en sloegen volledig dicht bij zijn goedbedoelde preek over biologisch spruitjes, uitstervende solitaire bijen door giftige zaden en doemscenario's met een hoog Monsanto gehalte.

Het ergste was dat de beste man een hoop zinnigs te melden had, maar dit op een volledig verkeerde manier aan de man probeerde te brengen...

Nu zijn gezamenlijke volkstuintjes, hoe leuk en gezellig ook, een van de meest inefficiënte samenwerkingsvormen die er bestaan. Je hebt, met laten we zeggen een man of 20, ieder een stukje grond. Vervolgens worden er 20 spades, harken, schoffels en wat al niet aangeschaft die allemaal in een eigen schuurtje bewaard worden. Iedereen koopt hetzelfde dure zaad, om dit daarna allemaal tegelijk op hun eigen regeltjes uit te zaaien. Van wat er op komt wordt 90% weer uitgedund en uiteindelijk zit iedereen op hetzelfde moment met te veel en dezelfde groenten die je van je levensjaren niet opkrijgt... Als je bedenkt dat er in een zakje wortelzaad een kleine 2500 zaadjes zitten, dan kun je van één zakje zaad met 20 gezinnen zeker 2 jaar lang iedere week in het seizoen wortels eten tot je er bij neervalt. Tenminste, als je het goed aanpakt...

Maar hoe doe je dat? Als je niet meer zaait dan je samen nodig hebt, je oogst goed verspreid en met slimme, duurzame methodes je opbrengst optimaliseert en het risico op ziektes en ongedierte minimaliseert, kun je met een beperkte investering samen bijzondere resultaten halen, zonder elkaar in de weg te zitten..

Met die volkstuin in Lent komt het nooit meer goed, maar na mezelf eerst verdiept te hebben in een aantal nieuwe methodes ben ik aan de slag gegaan met een makkelijke moestuin in mijn voortuin, het zogenaamde Square Foot Gardening.  Ik heb van open source afvalhout een aantal frameworks gebouwd, in deze bakken een afgemeten mix gedaan van de juiste content zoals compost voor de voeding, turfmolm voor de noodzakelijke luchtigheid en vermiculiet voor de doorstroming en regulatie. Vervolgens heb ik mijn bak in overzichtelijke modules verdeeld en nadat ik bepaald had wat, hoeveel en wanneer ik wilde oogsten zaaide ik om de week 1, 4, 9 of 16 zaadjes in een aantal vakken, afhankelijk van de ruimte die mijn groentes in zouden gaan nemen. Zo zou ik nooit zonder, of met te veel werk en opbrengst komen te zitten. 

Iedere module van dit systeem kan wat anders bevatten, afhankelijk van wat je graag eet, wat extra aandacht nodig heeft of er gewoon mooi uitziet. En wanneer je oogst, plant je gewoon weer direct iets nieuws.

Deze methode vergt weinig onderhoud en ieder framework kan er weer anders uitzien, afhankelijk van je smaak, wensen en doelen. Vrienden van mij die ook afgehaakt waren tijdens de volkstuin opstanden in Lent deelden met mij het hout en de kosten voor de mix. ze kregen van mij de zaailingen die ik nog over had en zo komt het dat we alsnog samen, maar dan ieder op ons eigen terrein, een gezamenlijk volkstuintje hebben. Een schop en schoffel hebben we niet meer nodig, maar we delen regelmatig groentes, fruit, zaad en kennis met elkaar...en dat was volgens mij precies waar het allemaal om ging...

Ik heb besloten om de federaties morgen geen doorsnee wortel voor te houden, maar te laten zien wie we zijn en waar we voor staan. Het zou mooi zijn als ons werk voor jullie een verlengstuk zou kunnen worden van onze persoonlijke betrokkenheid...

Terwijl ik dit schrijf valt er van buiten een laat, onverwacht lentezonnetje naar binnen. Ik denk dat ik mijn pondzak biologische-wilde-planten-bijen-mix maar eens uit de kast haal voor een uurtje guerrilla tuinieren op het veld waar ooit in Lent een volkstuin zou komen... Zonder bevruchting kan tenslotte iedereen straks zijn moestuintje wel opdoeken...

Zo vader zo zoon...

Vandaag wat minder woorden maar wel een kort gefilmd  interview dat Sebastiaan van mij en mijn moestuintje maakte voor school. En net zoals de rest van dit blog gaat het nauwelijks over groenten, maar dit keer meer over hoe we toch steeds meer op elkaar gaan lijken. erg grappig...